صنعت ۵٫۰ به‌عنوان موج نوین تحول صنعتی، فراتر از منطق «کارخانه هوشمند» در صنعت ۴٫۰، بر انسان‌محوری، پایداری و تاب‌آوری در کنار بهره‌گیری از فناوری‌های دیجیتال و هوشمند تأکید دارد. در این رویکرد، هدف صرفاً بیشینه‌سازی کارایی از مسیر خودکارسازی نیست؛ بلکه هم‌افزایی انسان و ماشین، ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری، کاهش ریسک‌های عملیاتی، و ایجاد ارزش پایدار برای ذی‌نفعان سازمانی در کانون توجه قرار می‌گیرد

در صنعت ۵٫۰، رباتیک از «اتوماسیون سخت» به سمت خودکارسازی تطبیقی و مشارکتی حرکت می‌کند؛ جایی که ربات‌های همکار (Cobots) در کنار نیروی انسانی، وظایف تکراری/پرخطر را برعهده می‌گیرند و انسان بر فعالیت‌های نیازمند قضاوت، خلاقیت و کنترل کیفی متمرکز می‌شود. پیامد سازمانی مهم این تحول، نیاز به بازطراحی نقش‌ها، آموزش مهارت‌های ترکیبی (فنی–شناختی) و سازوکارهای حکمرانی برای مسئولیت‌پذیری تصمیم‌های خودکار است. اینترنت اشیاء و به‌ویژه اینترنت اشیاء صنعتی (IIoT) زیرساخت بنیادین مشاهده‌پذیری، ردیابی و کنترل بلادرنگ فرایندها در سازمان است. همچنین، فناوری‌های واقعیت افزوده/مجازی به‌عنوان «رابط‌های نسل جدید» برای انتقال دانش و پشتیبانی تصمیم، نقش پررنگی در آموزش، نگهداشت، مونتاژ، بازرسی و کمک‌اپراتوری دارند. اهمیت این فناوری‌ها در صنعت ۵٫۰ به دلیل تأکید بر توانمندسازی نیروی انسانی و طراحی تجربه کاربری انسان‌محور دوچندان است.

صنعت ۵٫۰ مستلزم سازوکارهای جدید حکمرانی داده، مدیریت تغییر، توسعه شایستگی‌های دیجیتال، و هم‌راستاسازی فناوری با راهبرد و فرهنگ سازمانی است؛ زیرا بخش قابل توجهی از شکست‌های تحول فناورانه، ریشه در عوامل انسانی–سازمانی دارد. در چارچوب صنعت ۵٫۰، بلاک‌چین می‌تواند به‌عنوان یکی از ابزارهای تقویت تاب‌آوری و پاسخ‌گویی ذی‌نفعان نیز تفسیر شود.

ین محور از همایش، بستری برای ارائه یافته‌های پژوهشی، مطالعات موردی صنعتی، چارچوب‌های پیاده‌سازی، و تجربه‌های موفق/ناموفق در به‌کارگیری فناوری‌های صنعت ۵٫۰ در سازمان‌ها فراهم می‌کند.

مهلت ارسال آثار علمی و تجربیات متخصصان این حوزه، تا 15 بهمن ماه تمدید شده است.

مطالب اخیر